Het volledige archief vind je hier

Voor wie niet bekend is met dit fenomeen: studieontwijkend gedrag houdt in dat je (on)bewust dingen gaat doen om niet te hoeven leren. Funest voor je eindcijfer en al helemaal voor je diploma.

Hoe dan ook, er zijn mensen die beweren dat tijdens dit gedrag je ware aard naar boven komt. Of juist niet. Kijk zelf maar even wat je er van vindt.

Onze ervaringsdeskundige Dennis maakte een reportage van zijn studieontwijkend gedrag. Waarschuwing: de beelden kunnen als schokkend worden ervaren. (Op je mobiel? Klik dan hier)


Publicatiedatum: zondag 19 mei 2013.
Tweeten

Anouk strompelde de kleedkamer in en zakte op de leren stoel voor de spiegel. Met de handen in het haar zat ze voorovergebogen zichzelf te bekijken. Ze zag eruit alsof ze drie nachten niet geslapen had, en misschien was dat ook wel zo. Ze wist er helemaal niets meer van. Ondertussen kwam haar styliste aangerend. Ze gooide wat kleding naast de stoel. "Ik hoorde dat je de jurk vergeten bent. Ik had deze kleding meegenomen voor bij de afterparty. Het is niet anders, maar ik vrees dat je dit moet dragen tijdens je optreden."

Anouk gaf geen kick.

De styliste wendde zich tot het kapsel. "Hebben die vogels van jou eigenlijk nog een nest nodig?", grapte ze. Op een chagrijnige blik na kwam er geen reactie van de normaal zo spraakzame zangeres. Het kapsel zag er, net als de rest, niet uit.

Terwijl er een complete poederdoos over haar gezicht werd gesmeten, was er een kleine glimlach te bespeuren op het gezicht van Anouk. "Er is hier helemaal niets grappig op dit moment, Anouk. Hoor je me? Haal die grijns van je gezicht! Hoe durf je dit soort gedrag te vertonen. Mijn bonus en de eer van heel Nederland staat op het spel!", schreeuwde manager Kees haar toe.

Anouk giechelde.

"Nee toch... Het zal toch niet?". Manager Kees liep rood aan. "Zeg Anouk, ben jij soms naar de kroeg geweest vannacht?".

Opnieuw geen reactie. Manager Kees schudde onder protest van de styliste het hoofd van Anouk door elkaar. "Zeg dan wat!" Toen er opnieuw geen reactie kwam besloot hij om het anders aan te pakken. "Weet je eigenlijk wel welk liedje je zo gaat zingen?", vroeg hij.

"Vogels... Vogels vallen van het dak af...", mompelde ze.

De styliste en manager Kees gaven elkaar een veelbetekenende blik.

Anouk had een kater.

Manager Kees kwam naast haar zitten. Onderzoekend bekeek hij haar. "Ik heb geen idee waar je hebt uitgehangen, Anouk. Je ziet er niet uit. Ik denk dat we beter kunnen doen alsof die zogenaamde blessure van je te ernstig is om te kunnen optreden. Op deze manier kun je echt niet het podium op."

Dat had hij beter niet kunt zeggen.

Al het kwade in de zangeres brak los. "Ben je gek in je hoofd, Kees? 150 miljoen mensen kijken naar dit schijtprogramma en als ik dan een lied mag zingen over dode vogels die van het dak vallen dan levert me dat ontzettend veel op. Je hebt geen idee hoeveel geld ik alleen al kan verdienen als ook maar 1% van de kijkers even op mijn iTunes kijkt hè? Snap je het eigenlijk wel?"

Verder zei ze iets over "opzouten" en "wegwezen" en Kees wist dan ook niet hoe snel hij dat moest doen.

Compleet gedrogeerd stond Anouk een kleine vijftien minuten later op het podium. Ze had zich voorgenomen om niet teveel in de camera te kijken ("Als je je ogen dichtdoet dan kom je immers heel gevoelig over", had een vriendin haar verteld), en de zwarte kleding die eigenlijk bestemd was voor de afterparty paste nog best goed bij het decor. De zang ging feilloos, en dat is een wonder te noemen.

Na haar optreden vond ze het allemaal wel best geweest. "Zo. En nu hopen dat we eruit liggen", had ze gezegd. "Ik heb dus heul geen zin om dit zaterdag weer te zingen hè. Bovendien heeft het me nu wel genoeg publiciteit opgeleverd."

De schok was dan ook groot toen bekend werd dat Nederland geplaatst werd voor de finale. Dat is mede te zien aan een schreeuwende Anouk (niet te verwarren met een juichende Anouk), en het aantal vogels dat dood neerviel op het bewuste moment.

De rest van de avond was een rotavond voor Anouk en de crew.

Ze hebben nog even Apeldoorn gebeld, maar die kon niets voor hen betekenen.
Publicatiedatum: woensdag 15 mei 2013.
Tweeten

Gisteren bekeek ik de derde aflevering van De Wereld Draait Door waarin Alexander Klöpping de toekomstvisie van een aantal toonaangevende bedrijven uitlegde. Hij was zelf een tijd naar het beroemde Silicon Valley geweest (voor het normale volk onder de lezers: in Silicon Valley zijn bedrijven als Facebook, Twitter, Google en Apple gevestigd), om te praten met de werknemers en grote bazen van de bedrijven die vandaag werken aan de techniek van morgen.

Om een voorbeeld uit de lucht te grijpen: Google werkt aan een Star Trek-computer. Dat klinkt misschien wat vreemd - en dat is het eigenlijk ook - maar Google wil over een aantal jaar niet meer de zoekmachine zijn zoals we die allemaal kennen. Het bedrijf wil meer een persoonlijke assistent worden die de juiste informatie op de juiste tijd aan jou voorleest. Als het dan even kan moet Google in staat zijn je agenda-afspraak automatisch te annuleren als 'ie doorheeft dat je het niet gaat halen. Dat soort enge dingen.

De laatste tijd is een hoop publiciteit geweest voor Google's nieuwste project: Google Glass. Het is een bril die je de hele dag door voorziet van de juiste informatie. Het komt al aardig in de buurt van de Star Trek-computer; de bril ontdekt waar je werkt en geeft een melding om op tijd te vertrekken als er file staat, je kunt met de bril navigeren, e-mails lezen, herinnerd worden aan afspraken, videobellen, informatie opzoeken, afspreken met vrienden en nog veel meer. Klöpping sluit niet uit dat het je automatisch de weg wijst als je verdwaald bent. Je zou dan iets horen als "Pas op, je loopt verkeerd. Neem de volgende route". Inclusief routekaartje.

Daarnaast is hetzelfde bedrijf bezig met een auto die automatisch rijdt. Automatisch rijden betekent in dit geval dat de bestuurder gerust een dutje kan doen terwijl de auto je veilig door het verkeer loodst. Ze zijn er al aardig ver mee. Het uiteindelijke idee is dat geen enkele auto meer bestuurd wordt door een persoon, maar door zichzelf. Op dit moment rijden medewerkers van Google in dit soort auto's rond. Of nouja, erin rond rijden is misschien niet de juiste bewoording.

Een ander bedrijf - waarvan ik de naam niet meer weet - werkt aan een science-fictionapparaat dat over een tijdje de huisarts moet gaan vervangen. Door middel van een chip die ergens in je lichaam geïmplementeerd is blijf je op de hoogte van zaken als hartslag, bloeddruk, zuurstofpercentages en alles wat nog meer relevant is voor een goede gezondheid. Verder is het de bedoeling dat je een foto kunt maken van een afwijking (bijvoorbeeld rode bultjes op je huid) waarmee een app op je telefoon een diagnose stelt en je doorstuurt naar het ziekenhuis. Of niet. Met beide projecten wordt nu geëxperimenteerd, en het gaat al best hard.

Ik zie mezelf over een aantal jaar al lopen. Een alwetende bril op mijn hoofd, een chip in mijn hersenen en een drone ergens in de lucht die me 24/7 bewaakt. Terwijl ik door de straat loop richting de bakker vertelt de bril mij wanneer ik rechtsaf moet slaan en welk brood er momenteel in de aanbieding is. Ondertussen rekent hij vast af bij de bakker zodat het brood klaar sta als ik er ben. Als ik toch liever de auto neem hoef ik 'm alleen maar even op te roepen en hij rijdt automatisch naar mijn locatie toe om me - opnieuw automatisch -bij de bakker weer af te zetten.

Zoals Klöpping al zei zit verdwalen er dan niet meer in. Zoveel technologische snufjes die ons leven makkelijker moeten maken zouden dat niet toelaten. Privacy hebben we tegen die tijd waarschijnlijk helemaal opgegeven - iedere bril heeft een ingebouwde camera en behalve de eigenaar weet niemand wanneer je wordt opgenomen. Bovendien heeft niemand de mogelijkheid om niet gefilmd te worden. Één van de hoge piefen bij Google had daar zelf ook nog nooit over nagedacht. "That's an interesting question", zei hij. En bovendien: een apparaat kan je pas goed helpen als hij je persoonlijk kent.

Door een chip in mijn hoofd blijf ik kerngezond en zal ik zelfs nooit meer verkouden worden. De chip geeft een uur voor bedtijd een melding dat ik alvast mijn bed moet opzoeken en wekt me de volgende dag precies om de tijd die voor mijn slaapcyclus perfect is. Nooit meer zal ik de bus missen omdat mijn bril de actuele vertrektijd weet en me ruim op tijd waarschuwt. Ik zal nooit meer een wiskundig foutje maken, nooit meer onterecht een discussie winnen (Google corrigeert me) en nooit meer te laat komen.

Ik zal dan ook nooit meer verdwalen.

Volgens de prominente technologie-experts is dat hoe de toekomst eruit gaat zien.

We happen immers allemaal gretig naar nieuwe techniek en nieuwe snufjes. Soms zijn we bang voor onze privacy, maar die angst verdwijnt op het moment dat de veiligheid van onze gegevens is aangetoond en de voordelen ervan zijn bewezen, is wat diezelfde experts beweren.

Als het dan zover is zul je me tegenkomen op een plaats waarvan ik zelf niet weet waar het is. In de dichtstbijzijnde prullenbak vind je een alwetende bril en een smartphone die roept dat ik om moet keren. Ik zit dan op een gestolen fiets en ik rijd een richting op die ik niet ken.

Je mag me dan vooral niet de weg wijzen.
Publicatiedatum: maandag 13 mei 2013.
Tweeten

Het commentaar op de achtergrond van het hele gebeuren beperkte zich tot de volgende punten:

De vergelijking met de inhuldiging van Beatrix in 1980
Toen ging tenslotte alles anders. Rellende krakers en protesterende republikeinen, dat waren inderdaad andere tijden dan nu, maar het gaat toch echt te ver als er bij iedere oranje feestganger gemeld wordt dat dit anders is dan in 1980.

De jurk van Maxima
Ik heb helaas niet geturfd, maar het ging belachelijk vaak over de jurk (en vooral de ontwerper daarvan) van Maxima. Ontwerper huppeldepup moest blij zijn dat Maxima zijn jurken droeg! Of zoiets. Ook hier geldt: één keer is genoeg.

De NOS over zichzelf
Waar de NOS ook ontzettend goed in is: praten over zichzelf. Met name is er (heel erg) veel gepraat over het aantal camera's, de standpunten, shots, de drukte op de redactie en hoeveel werk het allemaal kostte. Niet echt relevant voor de gemiddelde kijker. Als ik een brood bij de bakker koop hoef ik ook niet te weten hoeveel deegrollers hij gebruikt heeft.

Irrelevante feiten (die soms rectificatie nodig hadden)
Die Astrid Kersseboom is nogal vol van zichzelf en de feitjes die ze zogenaamd uit haar hoofd weet op te dreunen, maar van mij hoeft het niet. "De vissersnetten zijn traditie maar hebben ook een betekenis. Geloof ik. Denk ik. Volgens mij." - Hou het dan voor je.

Slow-motions
Serieus, het is geen voetbalwedstrijd. Slow-motionbeelden van feestgangers of een koningin die zwaait zijn niet nodig. Doe het gewoon niet.

Speculaties over de invulling van het koningschap
Misschien wel mijn grootste ergernis van de NOS gisteren. Achter iedere actie, gebaar, hoofdknik en letter uit toespraken werd een betekenis gezocht. Willem-Alexander week af van het protocol en de NOS noemde het gelijk "een duidelijk statement".

Bij deze doe ik een open sollicitatie bij de NOS naar Oranjeverslaggever voor de eerstvolgende kroningsdag. Zie hieronder het bijbehorende filmpje dat alle bovenstaande punten bevat. Wat denken jullie? Kan prima toch? (Klik hier voor mobiel)



Publicatiedatum: woensdag 1 mei 2013.
Tweeten

In 2001 waarschuwde de CIA al voor een heuse digitale oorlog. Hoewel dat toen vooral veel lacherige reacties opleverde, is zo'n oorlog op dit moment niet geheel ondenkbaar. Al meerdere jaren worden websites platgelegd om geld van de eigenaar af te dwingen, kwetsbaarheden in systemen te ontdekken of om ideologische redenen. Tegenwoordig is het bijna normaal als je niet kunt inloggen op internetbankieren omdat er een "DDOS-aanval" bezig is.

De afgelopen week lag de website van het Ichthus College eruit. Dat is opzich niet zo'n heel groot probleem (als je iets zoekt weet je vaak toch niet waar je het kunt vinden), maar de timing van de aanval was zeer ongelukkig. Op het moment dat de website onbereikbaar was moesten examenleerlingen hun laatste cijfers inzien en de laatste herkansingen aanvragen. Voor sommigen is dat cruciaal om te kunnen slagen. Daarnaast konden leraren niet bij hun e-mailaccounts en de SOM-omgeving waar cijfers e.d. worden ingevoerd was ook niet via de normale manier te bereiken.

Ik heb geen idee wat de persoon achter de aanval denkende was, maar na een tijd nagedacht te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat de reden van de aanval één van de volgende (of een combinatie daarvan) moet zijn:

• Slap ouwehoeren;


• Angst om eigen cijfers te bekijken (dan maar de boel platleggen);


• Wraak nemen op de school (voor diezelfde slechte cijfers);


• De examenleerlingen dwarszitten;


• De ICT-afdeling uittesten;


• Iets met geld.

Die laatste weet ik niet zo goed te plaatsen, maar je weet maar nooit.

Hoe dan ook - een echte reden om de website van de school plat te leggen is er eigenlijk niet. Waarom zou iemand het op zijn geweten willen hebben dat examenleerlingen hun herkansing niet kunnen aanvragen? Of waarom zou iemand ervoor willen zorgen dat zijn klasgenoten belangrijke schoolzaken niet kunnen inzien? Immers, de ICT-afdeling van de school is niet achterlijk en nam maatregelen waardoor tegen het einde van de dag een gedeelte van de website alsnog te bezoeken was.

Uit zeer betrouwbare bronnen heb ik vernomen dat de dader van de aanval onlangs opgespoord is. Het Ichthus heeft hem een week geschorst en aangifte gedaan bij de politie. En terecht. Had 'ie maar beter na moeten denken.

Een jaar geleden gebeurde (volgens andere bronnen) iets soortgelijks. Toen een leerling erachter kwam waar het inlogformulier van het administratiegedeelte van de website zich bevond, voerde hij een zogenaamde "brute force attack" uit. Dat is een aanval waarbij bijna alle mogelijke gebruikersnamen en wachtwoorden door een systeem worden geprobeerd. De leerling kwam erin en gooide de hele website overhoop. Resultaat: ook een week schorsing. Opnieuw terecht.

Hoe dan ook, cybcercrime wordt een steeds groter probleem. Voor zowel bedrijven als relatief onschuldige organisaties en scholen. Immers, voor een tientje kun je al een aanval regelen.

Nu is het wachten op een nieuwe Wereldoorlog. Op internet dan.
Publicatiedatum: maandag 22 april 2013.
Tweeten

Niemand wil reclame. Of het nou gaat om het advertentieblok tijdens het spannendste moment van een televisieserie, een hinderlijke banner die door het midden van een website vliegt of de paginagrote troep op de eerste pagina van een dagblad; niemand wil het. Het leidt af, kost tijd en komt met beloftes die meestal niet waargemaakt worden. Bovendien negeer ik reclame alleen al om het feit dat het reclame is. Al is "10 halen 1 betalen" nog zo interessant, als mij dat wordt meegedeeld door een enorme banner die over de website hangt, dan hoeft het van mij niet meer. Uit principe.

Waarom is er dan reclame? Simpel: om meer geld te verdienen of om iets gratis te houden. Neem bijvoorbeeld Youtube. Een ontzettend leuke website met honderdduizendmiljoen filmpjes die allemaal ergens opgeslagen zijn. Dat kost een hoop geld, maar Youtube zal dat nooit terugverdienen door geld te vragen aan zijn bezoekers. Niemand is immers zo gek om geld neer te leggen voor zo'n website en bovendien ontstaat er altijd ergens anders een gratis versie van een betaalde dienst.

En daarom kwam Youtube met banners. Eerst aan de rechterkant van het scherm naast het filmpje, later met een mega-irritante banner die onder in beeld verschijnt tijdens het filmpje. Dat was eigenlijk al drie stappen te ver. Bijkomend probleem daarvan is dat leraren vaak niet weten dat die banner weg te klikken is, waardoor het voorkomt dat je in de les tien minuten lang naar een filmpje kijkt met een prominente reclame door het beeld. Of dat je per ongeluk naast het kruisje kliktke om de advertentie te sluiten en wordt doorverwezen naar de website van de adverteerder. Bloedirritant is het.

Later kwam Youtube met de meest vervelende vorm van reclame ooit: een reclamefilmpje dat wordt afgespeeld voorafgaand aan het filmpje dat je aanklikte. Het werkt me enorm op de zenuwen. Schijtadvertenties.

Sinds kort vraag ik me ook af wat er mis is met de publieke omroep (binnenkort heet het NPO, ik weet het). Dat is niet alleen om het niveau van sommige programma's, maar vooral om de STER-reclame. Ik vind het helemaal geen probleem om af en toe onderbroken te worden door advertenties. Als dat bijdraagt aan de financiering van de publieke omroep (en dus een besparing op belastinggeld) dan hebben vermoedelijk weinig mensen daar moeite mee. Dat is het probleem ook niet. Maar de sinds kort in het leven geroepen reclame-app is wel het probleem. Jazeker; een app. Eentje die speciaal voor reclame is.

De STER-app noemen ze het. Het is voor je telefoon en het schijnt dat je via de app interactief mee kunt doen met getoonde televisiespotjes. Welke gek downloadt een app op zijn telefoon om reclame te zien? Waar slaat dit op?

Ik heb het zelf niet geïnstalleerd. Uit principe en omdat ik er echt niet het nut van inzie. Al ben ik wel razend nieuwsgierig en ik sluit dan ook niet uit dat ik er ooit een recensie over ga schrijven.

Dan heb je nog bedrijven die een gratis alternatief bieden op hun betaalde diensten. Een goed voorbeeld daarvan is Spotify. Als je bereid bent om vijf euro per maand te betalen (en dat ben ik niet) dan luister je reclamevrij naar een hele hoop muziek. Wie zich bindt aan de gratis versie wordt doodgegooid met hardnekkige audioboodschappen die pauzeren (en dus niet stoppen) op het moment dat je het geluid uitzet. Ook dat is ontzettend irritant, maar omdat ze een betaald alternatief zonder reclames bieden heb ik daar minder moeite mee.

Hetzelfde geldt echter niet voor kranten of tijdschriften. Wie lid is van een krant en daar voor betaalt (dat zijn er ook steeds minder), krijgt alsnog advertenties voorgeschoteld. Irritant natuurlijk, maar ook een gevaar voor de journalistiek. Steeds meer kranten schrijven een bepaalde richting op om zo de adverteerders aan te trekken. Maar dat is een andere discussie.

Hoe dan ook, om je een duidelijk beeld te geven van mijn ergernis aan reclame heb ik een aantal voorbeelden op een rij gezet van websites die het naar mijn idee ontzettend verkeerd doen.

Dumpert.nl


Youtube

Nu.nl


En dan nog iets. Brengt het wel wat op? Ik klik eigenlijk nooit op advertenties, omdat het (zoals ik al eerder zei) een advertentie is, maar ook omdat de boodschap nogal irrelevant is. Heeft het wel nut dat adverteerders zoveel geld betalen aan allerlei verschillende media? Ik heb daar geen verstand van en kan daar dus niets over zeggen, maar als iedereen op dezelfde manier omgaat met advertenties zoals ik doe, dan heeft geen enkele nut.

Maar wat is dan het alternatief? Als we geen advertenties willen, hoe worden dan diensten zoals Youtube, dumpert en talloze andere diensten dan gefinancierd? De voortdurende terugloop in abonnementen op kranten en tijdschriften bewijst dat een betaalmodel het ook niet gaat winnen - dat willen we kennelijk al helemaal niet. Een optie zoals Spotify is dan misschien wel de meest effectieve: gratis diensten aanbieden, maar dan met storende (en verdienende) advertenties, en wie het zonder de advertenties wil moet betalen. Of haken er dan toch nog teveel mensen af?

Een (goed) alternatief hebben we nog niet, dus tot die tijd bijt ik mijn nagels stuk op het afkijken van advertentiefilmpjes, scheld ik mijn computer uit als er weer een hinderlijke banner door de tekst vliegt en stop ik mijn oren dicht als Spotify weer met reclameboodschappen komt. ("Luister nu naar het nieuwe album van Usher!!!1! - dacht het niet, Spotify.)

Deze blog is mede mogelijk gemaakt door twee banners op deze website. Dat je het even weet.
Publicatiedatum: donderdag 11 april 2013.
Tweeten

In havo-5 van het Ichthus is dit jaar voor het eerst het vak TOVO gegeven. Het vak is vooral bedoeld om de examenleerlingen voor te bereiden op het leven na het Ichthus College. De afdelingsleider vertelde dat sommige (oud-)leerlingen daar moeite mee hadden. Hij nam zelfs het woord “cultuurshock” in de mond. Het Ichthus is immers een veilige, christelijke omgeving, terwijl veel hbo-instellingen geen christelijke identiteit hebben. Het idee achter TOVO is dus zo gek nog niet, dacht ik.

Afgelopen 7 maart was de jaarlijkse studievoorlichting voor havo-4. Tijdens die middag komen ieder jaar leerlingen uit alle scholen van de omgeving naar het Ichthus om voorlichting te krijgen over studies die hen interesseren. De school ziet er dan heel anders uit dan op een doordeweekse dag: hier en daar een hoofddoek, meer verschillen in afkomst en kledingstijlen en verschillende opvattingen over het leven.

Tijdens die middag is mijn mening over TOVO totaal veranderd.

Om je uit te leggen waarom: een zoektocht naar #ichtus (inclusief spelfout) op Twitter leverde een aantal interessante berichten op. Als enige voorbeeld noem ik een meisje van het Rembrandt College. Ze twitterde: “omringd door bijbels #ichtus #studievoorlichting”.

Daarnaast hebben veel gastleerlingen met verbazing en verafschuwing onze leefregels gelezen, Bijbels opengeslagen en met een lach de school bespot.

En alsof dat nog niet genoeg was is onze school op sociale media compleet afgebrand door mensen die zelf altijd pleiten voor “respect”.

Toen wist ik het zeker: wij zijn niet de enige die TOVO nodig hebben. Niet alleen leerlingen van het Ichthus College zijn vatbaar voor een cultuurshock. Het Rembrandt College, CLV en Marnix College zijn dat evenmin. Als iemand wordt geplaatst in een cultuur die verschilt met zijn eigen cultuur, dan krijg je dit soort situaties altijd.

Mijn voorstel: verander TOVO in een vak dat staat voor wederzijds respect en maak het een verplicht vak voor iedere school.

Dan komen we nog ergens.
Publicatiedatum: maandag 8 april 2013.
Tweeten

Niet alles op de Nederlandse televisie is leuk. Dat bleek al eerder uit programma's als Oh Oh Cherso en belachelijke spelshows. SBS waagde de zoveelste poging om een betere talentenjacht dan RTL uit te zenden met The Next Poptalent, maar ook deze poging is jammerlijk gefaald. Verder heeft Flikken Maastricht een net zo ongeloofwaardige verhaallijn als een goedkope sciencefictionfilm en is Voetbal International soms nog kinderachtiger dan PowNews. Iedereen zijn eigen doelgroep, laten we het daar op houden.

Vernieuwing is in televisieland soms ver te zoeken (op een naamswijziging van 190.000 euro na), maar zo nu en dan steken nieuwe genres en programma's de kop op. Sommige daarvan verdwijnen, terwijl een talentenjacht als Idols de toon zette voor volgende jaren.

Sinds een aantal weken heeft de televisiewereld zich gestort op een wereld die tot nu toe alleen in GTST te zien was: de wereld van het onbeschaamde vreemdgaan en het aanmoedigen van scheiding. Een voorbeeld is het nieuwe RTL-programma "Divorced"; een soapserie over verschillende relaties die in de knoei lopen en eindigen in een scheiding. Het is maar wat je vermaak noemt.

Een ander voorbeeld is het programma "Overspel in de Liefde" van Net 5. Dat programma speelt waargebeurde (althans, dat beweren ze zelf) verhalen na van mensen die hun partner verdenken van overspel. Aan het eind van de intro staat als motto: "de waarheid over vreemdgaan in Nederland". Alsof het de Peter R. onder de overspelprogramma's is. Vergeet het maar. Misselijkmakende sensatietelevisie was een beter motto geweest. Oordeel zelf en bekijk, net als ik deed, een gedeelte van aflevering 25.

Maar dan: Cheat on me.

"Cheat on me" is een nieuwe vinding van RTL en gaat een aantal stappen verder dan de vorige genoemde shows. Cheat on me is namelijk een spelshow. Of een vreemdgaanshow. Of een vreemdgaanspelshow; net hoe je het wilt.

Het gaat ongeveer zo: een aantal stellen (ik gok een stuk of acht) doen met het programma mee en maken een reis naar een vaag warm land. De stellen moeten vervolgens geheim houden dat ze een stel zijn, dat is namelijk de hele clue van de show. Iedere aflevering wordt iedere persoon gekoppeld aan een ander. Stel dat Jan getrouwd is met Marietje en Klaas met Laura, dan zou Laura bijvoorbeeld gekoppeld worden aan Jan en Marietje aan Klaas. Dan is het de bedoeling dat ze doen alsof ze een stel vormen. Het is zaak dat dit zo echt mogelijk lijkt, want de uiteindelijke bedoeling is dat de andere kandidaten niet mogen ontdekken bij wie je echt hoort.

In de praktijk is het nog erger dan het klinkt. De kandidaten geven zich op om vreemd te gaan (dat is al een raar idee) en vervolgens worden ze boos dat hun partner te ver gaat. Of je wordt als hetero man plotseling aan een homo man gekoppeld en moet je doen alsof het een echte relatie is. Het zou je maar gebeuren. (Overigens: in de aflevering die ik voor deze blog bekeek was de laatste situatie het geval. De man in kwestie was er absoluut niet blij mee en mopperde zich een ongeluk. Ik vraag me af waarom heb hij zich in hemelsnaam heeft opgegeven.)

Naast dat het hele idee al een walgelijke vorm van televisie is, is de uitvoering nog erger. De kandidaten gaan écht vreemd en laten uitgebreid hun kleffe, smerige, natte (maar ongetwijfeld geloofwaardige) tongzoenen voor de camera en de andere kandidaten zien. En dan heb ik het nog niet over alles wat niet op de camera gezet wordt.

Voor de meeste televisieprogramma's geldt: als je het niet leuk vindt dan moet je het niet kijken en er niet teveel over zeuren. Maar dit is anders. Cheat on me bevordert het vreemdgaan, scheiden en relatieruzie's en is volgens mij niet eens vermakelijk om naar te kijken. Sensatietelevisie, walg-tv en kneuzen-doen-alles-voor-geld-tv in één programma. Je moet er maar van houden.

En nu maar hopen dat ik niet de enige ben die dit programma verafschuwt. Voor je het weet krijgen we volgend jaar nog slechtere variaties van RTL en SBS die het succes proberen over te nemen.

Vreemdgaan als spelletje. Het klinkt bijna lief.
Publicatiedatum: vrijdag 22 maart 2013.
Tweeten

Vandaag waren de leerlingen vrij van school, maar voor de leraren was een studiedag georganiseerd. Een gedeelte van die dag ging over het onderwijs in combinatie met social media. Drie leerlingen, waaronder ik, waren uitgenodigd om te vertellen hoe wij social media gebruiken en waarom het ook voor in de klas een uitkomst zou kunnen zijn. Daarnaast sprak communicatie-expert @FerryGerritsen over social media in het onderwijs.

Om elf uur zouden we beginnen met de presentaties. Toen ik een paar minuten voor half elf binnenliep was de presentatie over seksualiteit nog bezig. Het eerste wat mij opviel: leraren verschillen eigenlijk helemaal niets met leerlingen. Terwijl op het podium iemand stond te presenteren, zaten de leraren door de hele zaal onderuitgezakt, dromerig voor zich uit te staren of met elkaar te praten. Soms werd er uitgebreid gegaapt of ongeduldig op het horloge gekeken. De pauze begon immers drie minuten later dan gepland.

Misschien is het toeval, maar het leek verdacht veel op een zaal met leerlingen.

Daarnaast heb ik ondervonden dat de koffie niet te drinken is. Volgens een anonieme bron komt dat omdat er soms koffie uit een theekan geschonken wordt of omdat de bezuinigingen ook de koffie-afdeling hebben getroffen. Ik weet niet wat daar van waar is: maar als je ooit gevraagd wordt voor een presentatie, doe het dan niet voor de koffie.

Hoe dan ook, expert @FerryGerritsen begon rond een uur of elf met zijn presentatie. Vanaf dat moment was het ook mogelijk voor iedere twitterende leraar om via de hashtag #ichthusonline op het scherm te verschijnen en vragen te stellen. Gelukkig zaten er genoeg twitterende leraren in de zaal om dit tot een succes te maken. De fanatieke leraar Nederlands (@Adder69) wist de zaal meer dan eens te prikkelen met zijn scherpe opmerkingen.

Eindelijk: leerlingen die een onwetende massa gaan toespreken #ichthusonline

— Bert Admiraal (@Adder69) 13 maart 2013

Marco Mulder (VWO-6-leerling) en ik hebben ons daarna ingespannen om de leraren wat bij te brengen over het gebruik van sociale media door leerlingen. De presentatie (getiteld: "Social Media voor dummies en leraren") konden we door de tijdsdruk en de groeiende belangstelling van de leraren (lees: een discussiegerichte meute) niet helemaal afmaken, maar voor de geïnteresseerden is de presentatie hier op Prezi te vinden.

Halverwege ons praatje stelde een leraar de vraag waarom leerlingen liever met hun geschiedenisleraar overleggen via Twitter, en nauwelijks meer op e-mail reageren. Op die vraag gaf ik het antwoord: "Voor ons is e-mailen net zoiets als brieven schrijven." Dat heeft kennelijk iets los gemaakt.

#ichthusonline mail is als brief schrijven voor leerlingen... Eye opener

— G.N. de Vries (@vrs_g) 13 maart 2013

Wat een kloof. Enorm! Wat een angst...#ichthusonline

— Jan Willem Samsom (@JanWillemSamsom) 13 maart 2013

Zoals net gezegd hebben we die presentatie iets ingekort en zijn we eerder overgegaan naar het onderdeel waarin de initiatiefnemer van het onderwerp (@pieterzuidema, een leraar die met zijn tijd meegaat) een vraaggesprek startte met Marco, @RoaldWillemsen en mij. Zuidema stelde vragen vanuit het perspectief van een leraar, waar wij onze antwoorden op moesten geven. Op die manier kon de zaal meer te weten komen over het gebruik van social media onder leerlingen.

Daarna begon het forum. De zaal mocht zijn vragen afvuren op een panel bestaande uit een informaticaleraar (@kvanlavieren), de eerdergenoemde communicatie-expert en mij. De vragen mochten gesteld worden via de hashtag of - voor de minder moderne leraren - ouderwets pen en papier, die vervolgens door de persoon met de juiste kennis beantwoord werden.

En dat ging goed. Vooral veel kritische vragen (er waren tenslotte veel leraren die niet opgegroeid zijn met internet) werden gesteld. Check #ichthusonline voor een overzicht van alle tweets, inclusief een aantal behandelde vragen.

De laatste vraag kwam van een leraar die mede door de studiemiddag een nieuw idee had. "Ik stuur nu iedere maand een e-mail naar alle leerlingen en hun ouders uit mijn mentorklas. Is het niet veel effectiever om een besloten Facebookgroep aan te maken met de leerlingen en ze op die manier op de hoogte te houden van alle belangrijke schoolzaken?"

Hij had het begrepen.

En wat nu verder? Zoals geschiedenisleraar @JohanvanDriel1 zich ook al afvroeg:

Hoe nu verder me SoMe? De meeste studiedagen verdwijnen in het niets. Misschien heeft @dennishoogeveen een idee. #ichthusonline

— Johan van Driel (@JohanvanDriel1) 13 maart 2013

Dat is een goede vraag.

Het antwoord volgde al snel op Twitter.

@johanvandriel1 idee om samen met clubje enthousiast docenten gewoon aan de slag te gaan? Soort olievlek creëren op IC met gebruik van SoMe

— PHZuidema (@pieterzuidema) 13 maart 2013

Meerdere docenten hebben zich daar al bij aangesloten, en op moment van schrijven zitten verschillende leraren achter hun laptop nieuwe technieken uit te proberen die toepasbaar zijn in de les.

@pieterzuidema vr. in V4 maar een kleine discussie via LiveWall uitproberen ;-) kijken of het werkt en efficiënt is... nav #Ichthusonline

— H.R.Keurhorst (@HRKeurhorst) 13 maart 2013

@johanvandriel1 @nellekebouwman @pieterzuidema ik heb ook de twitterwall uitgevonden..heel leuk! Ga er vrijdag mee aan de slag in de les

— Marja (@MmeMarja) 13 maart 2013

@dennishoogeveen heb nu account. we twitteren in de les

— Johan van Driel (@JohanvanDriel1) 13 maart 2013

Dank aan @pieterzuidema die een hoop georganiseerd heeft en mij heeft gevraagd om op deze middag te presenteren. Als ik zie wat de studiemiddag teweeg heeft gebracht bij een aantal leraren, dan kan ik maar één ding zeggen: missie geslaagd.

En nu hopen dat dit ook voor op de lange termijn geldt.
Publicatiedatum: woensdag 13 maart 2013.
Tweeten

Ooit kwam ik via de politieke partij SOPN (die overigens erg lachwekkend is, zie een andere blog daarover hier) op Niburu terecht. Vraag me niet hoe het precies ging, maar voordat ik het wist kwam ik honderden pagina’s vol complottheorieën en UFO-verhalen tegen. En hoewel ik wist dat er mensen zijn die dit soort verhalen als waar beschouwen, verbaasde ik me over de omvang van Niburu; naar eigen zeggen bezoeken ongeveer 30.000 mensen per dag de website.

Niburu is een website met theorieën die je normaalgesproken alleen in sciencefictionfilms tegenkomt: aliens, UFO’s, een corrupte overheid en ga zo maar door. De website omschrijft zichzelf als volgt: “Sinds 2003 publiceert Niburu onthullend en bewustmakend nieuws, waarbij de bekendmaking van buitenaards leven en de transformatie van mensen centraal staan. Krachten worden gebundeld om een nieuwe, liefdevolle en gezonde wereld te manifesteren.”

Uit die tekst blijkt dat Niburu een ideaal wereldbeeld heeft; een nieuwe, liefdevolle en gezonde wereld. Wat daarmee precies bedoeld wordt is - zover ik kon vinden - nergens uitgebreid beschreven.

Het is in ieder geval duidelijk dat de website zich focust op geheime overheden, aliens en alles wat daar tussenin zit. Omdat de website een grote hoeveelheid aan informatie heeft heb ik de meest interessante (lees: grappige) nieuwsberichten, complottheorieën en UFO-waarnemingen hieronder op een rijtje gezet. Veel plezier.

Waarom het publiek wordt voorbereid op aliens
Het is moeilijk om een duidelijke pagina te vinden die een theorie volledig uitlegt, maar in dit nieuwsbericht komt naar voren dat Niburu een soort alien-invasie verwacht. Of zoiets. "Disclosure" heet het.

Advocaat reisde meerdere keren terug in de tijd
Precies zoals in tekenfilms: springen in een energieveld en hop, hij was terug in de tijd gesprongen.

De UFO-database
Voor alle UFO-meldingen die bij de website gedaan zijn. Je kunt ook zelf een melding maken van een UFO en ik vraag me daarom ook af hoeveel "trolls" hier tussen staan. Een aantal zijn voorzien van foto's, maar die zien er soms zeer ongeloofwaardig uit.

Het complot tegen ons geluk
Waarom we niet gelukkig kunnen en mogen zijn (de overheid houdt u bewust dom!) en hoe dat eventueel opgelost kan worden.

Buitenaardse interventie legt kernwaprenarsenaal plat
"Er zijn veel meldingen over objecten die boven raketsilo's blijven hangen en vervolgens de hele boel in werking stellen en uitschakelen."

De overheid sproeit bewust giftige gassen over ons heen
Chemtrails noemen ze het. Het zou hier gaan om de vliegtuigstrepen die we op een zomerse dag allemaal zien. Volgens Niburu (en heel veel andere websites met complottheorieën) zijn dat geen vliegtuigstrepen, maar giftige gassen die de overheid bewust over ons spuit.

Model komt van andere planeet
Een model zegt van een andere planeet te komen. Of een ander universum. Of allebei. Ik ben er nog niet helemaal uit.

Knipperende sterren: sturen buitenaardsen ons boodschappen?
Er wordt een onderzoek gestart of wellicht aliens boodschappen naar ons sturen door hun ster te "laten knipperen".

Naast bovenstaande voorbeelden is er ook nog het forum waarin veel wordt besproken. Het is een hele hoop, maar de categorieën waar je vreemde verhalen kunt tegenkomen zijn graancirkels, UFO en buitenaards en samenzweringen. Het hele forum vind je hier.

Ik verbaas me al heel lang over de UFO- en alienwaarnemingen. Vooral als de "spotters" de aliens beschrijven als een wezen met een uiterlijk dat je ook in films tegenkomt. Het lijkt me stug dat regisseurs en filmmakers toevallig aliens en ufo's hebben bedacht die ook nog eens echt bestaan, en het lijkt me daarom dat zulke spotters teveel naar series als x-files hebben gekeken (wat overigens voor de sciencefictionliefhebber een goede serie is, dat wel).

Het enge van dit soort organisaties is dat ze proberen door te dringen in de politiek. Zo werd in Nederland de afgelopen verkiezingsperiode SOPN opgericht. Het werd al helemaal eng toen er bekend werd dat de partij niet eens zo gek ver van een zetel verwijderd was, met punten als "aliens zijn vrij om ons land binnen te treden" en "de overheid moet stoppen met chemtrails".

Misschien is het wel bezigheidstherapie, dat Niburu.

Tot slot wil ik graag een uitzending laten zien van het Niburu Avondjournaal waarin een aantal opmerkelijke verhalen worden verteld.

Let vooral op het tweede item: "Het gezondheidssysteem is ontworpen om kanker te produceren", "De media zwijgt overal over" en "Wij worden overal in bedrogen om ons ervan af te houden onze menselijke potentie te benutten". Bronnen? Die hebben ze nooit.



Lees ook:
Ondertussen op internet: Refoweb
Publicatiedatum: woensdag 13 februari 2013.
Tweeten