Het volledige archief vind je hier

Krijgt korfbal 5 sterren? Dat moet wel een tikfout zijn! Nee, dat is het niet. Korfbal gaat gebukt onder een onterecht slecht imago, en dat moet maar eens rechtgezet worden. 5 dikke sterren voor deze fantastische sport. Alvast een tipje van de sluier: we douchen niet gemengd.

Bij Studio Sport wordt korfbal meestal beschreven als een gezellige, oer-Hollandse familiesport. Het is echter een schande om korfbal zo te noemen. Ja, korfbal is inderdaad gezellig en bedacht in Nederland, maar het is zoveel meer dan dat. De omschrijving van Studio Sport doet meer denken aan een slecht onderhouden grasveldje waar vrouwen in lange rokken een bal door een ring proberen te gooien, dan aan korfbal.

Als ik tegen anderen vertel dat ik op korfbal zit, resulteert dat meestal in één van de volgende situaties:

a) De ander lacht me hard uit, vraagt drie keer of ik het meen en blijft me dan vol ongeloof aankijken;
b) De ander krijgt een onherstelbaar slecht beeld van me;
c) Ik krijg een verhaal te horen over schoolkorfbal en hoe goed hij daarin was;
d) Er wordt gevraagd of we met mannen en vrouwen gemengd douchen.

Hierboven is dat mooi samengevat in een infographic. Daar houden jullie namelijk van, infographics.

Deze typische reacties en het slechte imago van korfbal worden meestal veroorzaakt door voetballers die nog nooit een echte wedstrijd op hoog niveau hebben gezien, of die ooit met schoolkorfbal hebben meegedaan. "Korfbal? Oh, dat ken ik wel ja. Dat deed ik vroeger op school. Vond er geen fluit aan."

Dat slaat nergens op, want schoolkorfbal is eigenlijk geen korfbal. Het lijkt meer op een slechte imitatie van basketbal, rugby en voetbal tegelijk. Dat kunnen we de deelnemers niet kwalijk nemen, zij snappen nog niet zoveel van het spel en hebben van de juffrouw gehoord dat de bal in de korf moet zonder met de bal te lopen. Dat laatste mislukt bij schoolkorfbal altijd. Iemand die beweert korfbal te kennen door ooit schoolkorfbal gespeeld te hebben, heeft geen flauw idee van wat korfbal werkelijk is. "Maar toen zeiden ze nog dat ik heel goed was". - Gefeliciteerd, maar ook dan heb je geen enkel benul van het spel.

Op hoog niveau spelen korfballers in 'functies'. Dat wil zeggen: elk vak heeft schutters, aanspelers en rebounders. Een schutter is vanzelfsprekend iemand die zorgt voor de meeste doelpunten, een aanspeler zorgt dat de bal op de juiste plek komt en een rebounder vecht in de buurt van de paal om na elke kans in balbezit te blijven. Rebounden wordt meestal onderschat, het kan er daar serieus hard aan toe gaan. "Korfbal is een sport voor mietjes, je mag elkaar niet eens aanraken." - Alweer fout. Mild lichamelijk contact is gewoon toegestaan.

Dan de veelbesproken verdedigingsregel. Niet-korfballers denken vaak dat je niet mag schieten als een verdediger van hetzelfde geslacht met zijn/haar hand omhoog staat, maar dat is nog niet eens de helft van het verhaal. Een schot is pas 'verdedigd', en dus verboden, als de verdediger aan de volgende eisen voldoet:

- De verdediger moet met zijn hand de schouder van de aanvaller kunnen aanraken;
- Hij moet de intentie hebben om de bal te blokkeren;
- Hij moet met zijn voeten tussen de paal en de aanvaller staan;
- De verdediger moet met zijn gezicht naar de aanvaller toegekeerd zijn, zodat hij deze kan aankijken.

In de praktijk komt een verdedigd schot bijna niet voor, omdat een aanvaller voortdurend bezig is met het kwijtraken van zijn verdediger, en elk verkeerd stapje van een verdediger fataal kan zijn. "Korfbal is saai, je mag niet eens zelf weten wanneer je schiet" - Alweer een poepargument.



Wat korfbal dan wel is? Het is een sport voor iedereen die minder goed in sporten is, voor echte atleten en voor alles wat daar tussenin zit. Nu weet je misschien nog niet wat korfbal is. Dat zou kunnen. Kijk sowieso even bovenstaand filmpje en woon een professionele wedstrijd bij. Ik nodig jullie alvast uit voor de zaalfinale in Ahoy van 2013.

Korfbal is geweldig. 5 Sterren. Tegenspreken mag als je er verstand van hebt.

Deze recensie is geschreven voor Recensieburger.nl, zie hier
Publicatiedatum: zaterdag 19 mei 2012.
Tweeten

We doen het waarschijnlijk allemaal weleens (hoewel sommigen er kampioen in zijn): het uitstellen van alles waar je geen zin in hebt. Of het nou gaat om het inleveren van een schoolopdracht of het kopen van een cadeau voor je zus, uitstellen is de perfecte oplossing voor elk probleem.

Het mooie aan uitstellen is dat je het overal en altijd kunt toepassen. Geen zin om de was te doen, je kamer op te ruimen of de kattenschijt uit je achtertuin te harken? Stel het uit! Geloof me, er gaat niets boven het opluchtende gevoel van uitstellen. Het beste is nog om de taak naar een onbepaald moment in de toekomst te schuiven, om het vervolgens te vergeten.

Helaas wordt uitstellen vaak gezien als een negatieve eigenschap. Toegegeven: niet in elke situatie is uitstellen de beste oplossing. Zo is het niet verstandig om het voeren van je goudvis naar een later moment te verschuiven, of om op een verlaten Belgische snelweg je toiletbezoek uit te stellen. Dat uitstellen door dit soort praktische ongemakken als negatief wordt beschouwd is natuurlijk onterecht. Bekijk het eens van de mooie kant! Overigens is de tegenpool (een verslag al zes weken voor de deadline in willen leveren) nog veel vervelender.

Doordat niet iedereen uitstelgedrag als positief ervaart, ontstaan er soms lastige situaties. Wanneer kan je iets uitstellen en wanneer niet? Als oplossing hier een adembenemende infographic die het besluit voor je neemt. Hang 'm boven je bed en je zult altijd weten wanneer er uitgesteld kan worden. Gebruik op eigen risico.

Vervelende taken naar een later moment uitstellen zorgt voor een opluchting, mits het in de juiste situatie wordt toegepast. Verder heb ik schijt aan iedereen die meent last te hebben van mijn uitgestelde taken, tenzij de betreffende personen zelf benadeeld worden. Tot zover deze recensie. Ik plaats 'm morgen wel, als ik daar zin heb.

Deze recensie is geschreven voor Recensieburger.nl, zie hier.
Publicatiedatum: zondag 13 mei 2012.
Tweeten

Nu kan die Hero wel van alles roepen over burgers en onafhankelijkheid, maar het is nog altijd de vraag waarom hij de partij zo genoemd heeft. Door een irritante spatiefout is het niet duidelijk of het nou gaat om de onafhankelijke partij of de onafhankelijke burger. Sowieso is de huidige schrijfwijze (Onafhankelijke Burger Partij) fout. Wel juist is: Onafhankelijke Burgerpartij, maar dan nog is de vraag of het gaat om de burger of de partij. Ach, zolang hij het zelf maar weet.

Ook is de naam niet echt terug te koppelen aan de standpunten van de partij, die neerkomen op 'minder belasting, meer loon!'. Volgens mij is dit een leus die al jaren door de Tweede Kamer wordt geslingerd, en waar we niets aan hebben. Bovendien heeft het vrij weinig te maken met een onafhankelijke burger. Waar het OBP verder voor staat zoek je maar uit op hun website, waar de zwoele blik van Hero me na twintig seconden wegjaagde.

Tot zover het politieke deel, aangezien ik bar weinig verstand van politiek heb. Misschien houdt Hero wel heel erg van onafhankelijke burgers; burgers die niet door McDonalds of Burger King gemaakt zijn, maar gewoon door een onafhankelijke partij. Groot gelijk heeft 'ie.

Overigens snap ik na deze tweet waarom Hero gekozen heeft voor een spatiefout in zijn partijnaam:


Publicatiedatum: donderdag 26 april 2012.
Tweeten

Sinds een jaar gebruikt de conciërge hangsloten om fout geparkeerde fietsen op slot te zetten. Wie asociaal genoeg is om met zijn achterwiel twee centimeter over de gele lijn te parkeren, krijgt zo’n mooi gekleurd slotje en mag direct nakomen. Zo gaat dat hier op school. Ook als je later groot bent, maar dan met auto’s en bonnetjes.

Nu is dit natuurlijk helemaal geen vreemde regel, mits de school zorgt voor genoeg fietsenstallingen, of in ieder geval ruimte waar je een fiets mag neerzetten. Als we daadwerkelijk de ruimte zouden krijgen om onze fiets fatsoenlijk neer te kunnen zetten zou er niets aan de hand zijn, maar dat krijgen we niet. Er is veel te weinig plaats in de fietsenstalling. Iedereen die ’s ochtends zijn fiets probeert te stallen op het voorplein (dus niet het rokersplein), weet precies waar dit over gaat. Niemand heeft ’s ochtends vroeg de tijd om langer dan dertig seconden te zoeken naar een geschikte plaats, en er is dan ook niemand die dat doet. Je zou voor de gein eens rond een uur of 8 langs de stalling moeten lopen om ook maar één leeg plekje te vinden; die vind je niet.

Niet alleen ik ben het zat, mijn fiets heeft er ook genoeg van. Sinds een aantal weken heeft hij geen spatbord meer, geen dynamo en hangt de lamp sip en levenloos naast het wiel. Mijn kettingkast maakt rare geluiden en de standaard is intussen voor de derde keer lam geworden. En nee, dat komt niet doordat ik mijn fiets zo slecht behandel, maar door een tekort fietsenstallingen. Als ik ’s ochtends met een bloedgang het plein op rijd wil ik zo snel mogelijk een vrije plaats vinden die, met een beetje geluk, niet te ver van de ingang vandaan staat. Omdat dit niet mogelijk is ben ik genoodzaakt om mijn fiets met brute kracht tussen twee andere fietsen te rossen, zodat ik hem toch nog ergens kwijt kan. Deze brute kracht heeft echter als nadeel dat mijn fiets het niet lang meer volhoudt.

Als oplossing kunnen we bij de congiërge smeken om meer ruimte fietsenstallingen, maar dat duurt mij allemaal te lang. Ik heb een veel betere oplossing: vanaf volgende week zien jullie bij de eerste plaats van de stalling een rode X staan. Dat is dan mijn gereserveerde plaats. Waag het niet om daar je fiets neer te zetten! Misbruik wordt bestraft met een hangslot!

Deze column is geschreven voor 't Spuigat, mei 2012.
Publicatiedatum: woensdag 25 april 2012.
Tweeten

Een gesprek tussen twee personen is normaal gesproken voor beiden interessant. Je doet je verhaal (waarvan je denkt dat de ander het ook graag wilt horen) en luistert naar wat de ander daarop te zeggen heeft. Als je merkt dat de ander niet meer geïnteresseerd is in je verhaal, beëindig je de conversatie. Soms gaat het fout. Dan heeft één gespreksdeelnemer niet door dat het meer op slap gelul begint te lijken dan op een gesprek. Of, nog erger, begint diegene het gesprek al direct met tenenkrommend gezwam zonder dat door te hebben. Het vervelende van zo'n gesprek is dat je er meestal niet om gevraagd hebt, en de persoon in kwestie je niet de mogelijkheid geeft om het gesprek te stoppen. Overigens is het vaak de vrouw die dit soort gesprekken begint, Joost mag weten waarom.

Het onderwerp van een gesprek wordt mede bepaald door de band tussen de personen. Een voorbeeld: je praat met goede vrienden eerder over je nieuwe kleren (vooral vrouwen zijn hier goed in) dan met die ene gast met dat stekeltjeshaar. Als ik mijn gesprek tegen een vage bekende begin met 'Hé, ik werk tegenwoordig bij de slager' is dat voor diegene informatie waar hij totaal niet op zit te wachten, terwijl een goede vriend dit misschien wel leuk vindt om te horen. Bij ongewenste conversaties gaat dit meestal fout.

Er zijn bepaalde personen die deze vorm van converseren dagelijks toepassen, en je komt ze op de meest onhandige momenten tegen. Zo'n eenzijdig gesprek gaat ongeveer zo:

Vaag bekende vrouw: 'Oh hé! Jij hier? Nou wat grappig zeg! Hoe is het?'

Ik: 'Hoi! Ja gaat goed hoor, met jou?'

Vrouw: 'Ja het gaat z'n gangetje hè. Ach, ja. Ik kom net van huis, want ik had even mijn schoenen omgewisseld. Je had me voeten eens moeten zien! Man, wat een blaren! En alleen maar door die hoge hakken hè. Haha, ze waren bijna afgebroken, ik liep er zo moeilijk mee joh.'

Ik: 'Ah oké. Ja, dat lijkt me lastig.'

Vrouw: 'Maar ja, laatst zei ik dus tegen Margreet, je weet wel, die van de basisschool, dat ze maar beter bloemkolen kon kopen bij de Albert Heijn want die blablabla veel goedkoper blabla' etc.

1 Ster voor ongewenste conversaties. De recensie eindigt hier omdat je het anders als ongewenst gaat beschouwen.

Deze recensie is geschreven voor Recensieburger.nl, zie hier.
Publicatiedatum: woensdag 25 april 2012.
Tweeten

Ergens in maart ontvingen alle Blyk-gebruikers een bericht dat de bundels in april zouden worden aangepast. Het aantal sms'jes werd verhoogd naar 5000, maar konden alleen nog maar naar andere Blyk-leden gestuurd worden. Hetzelfde gold voor de belminuten. Een sms'je naar een ander nummer zou 9 cent gaan kosten. Voor de fanatieke sms'ers onder ons is dat natuurlijk een ramp.

Omdat Blyk niets van zich liet horen (hun Twitter-account en blog was al maanden niet meer bijgewerkt), besloot ik eens te vragen wat nou precies de reden is voor de prijswijziging.

Tot op heden had Blyk nog nooit een reden gegeven voor de wijzigingen. Mijn eerste vraag was dan ook waarom dit besluit genomen werd, maar Blyk antwoordde nogal vaag:

"Het Blyk voordeel is bedoeld voor Blyk'ers dus het is ook logisch dat de Blyk bundels dan alleen nog maar voor Blyk'ers gebruikt kunnen worden."

Wacht. Lees het nog een keer, maar dan rustig. Het komt er dus op neer dat je geen gratis berichten meer kunt sturen naar telefoonnummers die niet bij Blyk aangesloten zijn, omdat die mensen dan ook voordeel van Blyk zouden hebben. Of zo. Vaag dus. Blyk gaf ook aan dat het besluit niets heeft te maken met Vodafone, wat door sommigen gedacht werd.

Ik was ook wel benieuwd naar Blyk in de toekomst. Hoe lang gaan ze dit volhouden? Zullen er ooit nog andere wijzigingen komen? Daarop reageerde Blyk nogal ontwijkend:

"Ik kan je hierop geen antwoord geven; ik werk voor de klantenservice Blyk en ik bepaal de toekomst niet, bovendien is jouw vraag erg algemeen en vaag, dus ik zou zeggen; wat biedt Blyk NU? Daar gaat het toch om?"

Kortom: niet echt duidelijke antwoorden, maar we hebben eindelijk een verklaring! Wat denken jullie van Blyk? Blijf je nog wel bij Blyk na de wijzigingen van de bundel? Laat het weten!

En oh, Blyk wilde graag dat ik het volgende nog even zou vermelden: "Al onze klanten, Vodafoners en Blyk'ers, bellen en sms’en gratis in Nederland van 2 tot en met 5 mei 2012. Zie het als een inhaalslag, een soort bijpraatvierdaagse.

We bellen!
Publicatiedatum: dinsdag 24 april 2012.
Tweeten

Zie de voorafgaande blog over dit onderwerp hier.

Het Ichthus, een vriendelijke en gastvrije school? - Door Johan Hardeman.
Het is alweer even geleden maar 28 januari vond de open dag op het Ichthuscollege plaats.
Zonder twijfel is dit spectaculaire toneelstukje het meest lachwekkende en trieste stukje bedrog wat ik in jaren gezien heb.
Het is een dag waarop leraren met hun vriendelijkste glimlach door de school lopen met net nog net geen aureooltje boven hun hoofd.
Bij scheikunde maken kinderen die nog nauwelijks boven de tafel uitkomen tandpasta of gel.
In het verzorgingslokaal krijgen bezoekers soep of een bakje vers fruit en het opvanglokaal tegenover het verzorgingslokaal is voor de verandering gesloten.
Meneer van de Heuvel maakt in zijn lokaal voor de derde keer op de dag een koprol en dat geeft veel ouders het laatste zetje. Het Ichthuscollege is een vriendelijke en gastvrije school en hun kind is hier in goede handen.

De werkelijkheid ligt een tikkeltje anders.
In de bijna vier jaren die ik al op deze school gesleten heb, is de school gedegradeerd tot een soort open inrichting.
Conciërges die ooit gerespecteerd en geliefd waren, sluipen nu rond met fietsensloten of staan in weer en wind vanachter muurtjes te gluren of er leerlingen zijn die het wagen in de Ellekoot te komen.
Ik weet best de redenen voor deze maatregelen maar misschien is het beter om de oorzaak aan te pakken in plaats van het gevolg.
Een idee is natuurlijk om meer fietsenstallingen te maken zodat iedereen netjes zijn fiets kwijt kan en een kantine zou er voor zorgen dat leerlingen niet meer naar de Ellekoot gaan.
Helaas heeft onze vriendelijke en gastvrije school dit (nog) niet gedaan en ik verwacht ook niet dat ik het nog mee maak op deze school.
Ook hebben we sinds kort een lik-op-stuk-lokaal en is het mogelijk om op vrijdag tot het 8e les te hebben. Tot 2 jaar geleden had je uiterlijk na het 6e uur al weekend.

Ik weet dat het tot nu toe allemaal erg dramatisch klinkt maar het ergste moet nog komen.
Blokfluiten!
Iedereen die ik ken buiten deze school heeft nog nooit van zijn leven hoeven blokfluiten op school.
Ze hebben me dan ook drie jaar keihard uitgelachen en terecht.
Als ik het plein op fiets hoor ik de meest verschrikkelijke geluiden uit het muzieklokaal.
Als ze iets moeten afschaffen, dan is het blokfluiten.

Daarom zeg ik tegen de bobo’s van het Ichthuscollege. Het kan zoveel beter!
Hou alsjeblieft op met alle verstikkende regeltjes waar niemand beter van wordt.
Wordt alsjeblieft die vriendelijke en gastvrije school die je lijkt te zijn op de open dag.

Laat weten wat je er van vindt en reageer!
Publicatiedatum: zondag 22 april 2012.
Tweeten

Ondanks dat ‘t Spuigat voor en door leerlingen wordt gemaakt is het de school die graag bepaalt wat er wel of niet gepubliceerd wordt. In de vorige editie van ons befaamde blad werd een column gecensureerd (zie hier). Censuur zoals dat ook wordt toegepast in Noord-Korea: vlak voor publicatie het stuk afwijzen of aanpassen. In dit geval was het woord shit kennelijk teveel voor onze school, en dit werd vervangen door het keurige oeps. De reden: er zijn mensen die moeite kunnen hebben met dit soort taalgebruik. Shit man, helemaal niet over nagedacht.

In de volgende editie, die als het goed is over een paar weken verschijnt, is opnieuw censuur gepleegd. Dit keer wat erger. Het gaat niet om een enkel woordje of een alinea, maar om een complete column. De column van Johan is volledig afgekeurd. Volgens Johan geeft de open dag van het Ichthus een valse kijk op het dagelijkse schoolleven, en worden er activiteiten gedaan die we normaal op school nooit zouden doen. Zo zouden aanstaande brugklassers misschien een ander beeld van het Ichthus krijgen dan het daadwerkelijk is. En gelijk heeft ‘ie. Het was een goed onderbouwde, kritische column die ironisch de spot dreef met de open dag.

Helaas, het ging de school te ver en de column is uit de schoolkrant geschrapt. Zonde.

Over een paar weken krijgen leerlingen van het Ichthus dus geen kritische schoolkrant met meningen van leerlingen. In plaats daarvan krijgen jullie allemaal een roze bloemetjeskrant, volgeschreven met politiek correct geslijm en geklef. Verwacht geen ludieke artikelen, maar alleen positieve berichtgeving over hoe goed het de school momenteel gaat.

Er moet wel gezegd worden dat de de volgende editie een stuk leuker dan de vorige is. Er mist nog één ingrediënt: de ruimte voor onderbouwde en nuttige kritiek. Voor de rest is het amusement ten top.

We hopen je hiermee voldoende op de hoogte te hebben gebracht over ons leven als redactielid.

Een hartelijke groet van de schoolkrantredactie. (Eigenlijk alleen van Dennis, maar het klinkt veel mooier als ik namens de hele redactie schrijf.)
Publicatiedatum: dinsdag 17 april 2012.
Tweeten

Bij Je idool op het spoor strijden twee teams om een privéconcert van hun idool. De aflevering die ik bekeek (verwijt me verder niets, het was puur uit verveling) ging om een privéconcert van Gerard Joling. Team groen en team blauw streden tegen elkaar om het felbegeerde concert door 5 opdrachten tegen elkaar te spelen. Ja, dat klinkt ontzettend spannend. Nee, dat was het niet.

Op het moment dat de kandidaten worden voorgesteld ben je al geneigd naar een ander kanaal te zappen. Team groen bestond uit een giechelig koppeltje vrouwen die zichzelf tot beste vriendinnen hadden bestempeld. De één slaapt onder een dekbed van Gerard Joling en de ander wist alle liedjes zonder haperen op te dreunen. Team blauw bestond uit twee dames die nogal nuchter in het leven stonden en zo'n beetje alles met Gerard Joling vergeleken. Eén van hen heeft zich de hele aflevering door groot, lang en lomp genoemd, de ander huppelde er eigenlijk maar wat achter aan.

Wat verder belangrijk is om te weten: de NS is de hoofdsponsor. Vandaar de naam Je idool op het spoor en de veelvuldig in beeld gebrachte treinen. Bijna alle opdrachten werden uitgevoerd op het station of een rangeerterrein van de NS, alle reizen tussen locaties werden per trein gedaan. Vraag me niet waarom de NS dit programma zo geschikt vond om te sponsoren. De exotische locaties (een rangeerterrein, station Nijmegen en een vaag bos waarvan ik vergeten ben in welke plaats het ligt) hadden overigens niet gehoeven. Een verlaten loods was nog spannender geweest.

De opdrachten die de teams moesten uitvoeren hebben vrijwel niets te maken met Gerard Joling. Opdracht 1 had te maken met het rangeren van treinen, en dus alweer met de NS. Opdracht 2 ging om het stukslaan van Piñata's (wat heeft Gerard Joling in vredesnaam met Piñata's te maken?) waarbij het aantal stukgeslagen Piñata's uiteindelijk stond voor het aantal te raden albumtitels. Ik zie echt niet hoe deze link gelegd is. Opdracht 3 ging over het sorteren van dozen op gewicht, en opdracht 4 had iets te maken met de juiste sleutel zoeken. Zelfs de altijd enthousiaste voice-over van SBS6 wist het niet spannend te houden.

Ook de presentatoren (Viktor Brand en Tooske Ragas) hebben geen flauw idee hoe ze het programma spannend kunnen maken. Tooske had dit beter niet kunnen doen, omdat dit beneden haar niveau is. Een presentatrice die shows als Idols heeft gepresenteerd staat hier absoluut boven. Viktor kan beter helemaal stoppen als presentator. Bij de eerste opdracht ging het erom welk team als eerste de overkant haalde. Hij riep ontzettend tactische aanwijzingen als: "Kom op dames, jullie moeten als eerste aankomen!" of "Schiet op, ze mogen jullie niet inhalen!" Volkomen nutteloos.

Ik raad jullie allemaal aan om dit programma nooit te kijken. Eén Ster, omdat dit tv-programma nooit gemaakt had mogen worden. En een halve ster bonus omdat het onbedoeld grappig was.

Oh, voor de geïnteresseerden: team groen won.

Deze recensie is geschreven voor Recensieburger.nl, zie hier.
Publicatiedatum: dinsdag 17 april 2012.
Tweeten

Daarom hier een oplossing voor het Whatsapp-probleem. Tevens dient het als richtlijn én als excuus. Het wordt aangeraden om het onderstaande te printen en boven je bed te hangen. Succes.


Publicatiedatum: maandag 16 april 2012.
Tweeten